این گرو هها برای رسیدن به قدرت همواره از شعار های ایده آل با پوشش مردمی استفاده می کنند که در نظر اول هر متخصصی را به این نتیجه می رساند که با ساختار فعلی دولت و  با توجه به طرح پیشنهادی که تغییرات ساختاری معطوف به قانون اساسی و ... را بدنبال ندارد تنها امکان جابجایی یک گروه استراتژیک در صحنه قدرت به ضرر گروه های دیگر مد نظر است.         

    هر گروه استراتژیک به طور بلند مدت در خود می تواند گرو ههای دیگر استراتژیک را رشد دهد و گاه گرو ههای استراتژیک مادر بدلیل اختلاف با گرو ههای رشد یافته، رفته رفته ضعیف و از بین می روند. گاه گرو ههای استراتژیک با یکدیگر نیز به طور موقت نزدیک می شوند. همانطور که در بخش قبلی هم توضیح داده شد . این گرو هها از آنجا که بدنبال منافع فردی و گروهی هستند دارای پرنسیپ نمی باشند و مرز های این گرو هها بسیار انعطاف پذیر است. مرز های گرو ههای استراتژیک برخلاف طبقه، نامشخص، باز، نامکمل و در حال تغییر مدوام است و به همین دلیل عقیده و موضع گیری سیاسی گروه های استراتژیک به راحتی و سریع با توجه به منافع گروهی، تغییر می یابد. توسعه همیاری و همکاری این گرو ههای استراتژیک نیز در شیوه زندگی آنان ظاهر می شود و به صورت کوتاه و بلند مدت اتحادی از دو و یا چند گروه استراتژیک را بوجود می آورند که گاه تحت یک عنوان نام برده می شود.  اهداف و منافع گرو ههای استراتژیک با هم در تضاد هستند اما نه در مفهم تضاد در کشور های سر مایه داری صنعتی که بین طبقه بورژوا و کارگر وجود دارد. زیرا منافع طبقاتی کارگر و بورژوا آشتی ناپذیر است.     

 گرو ههای استراتژیک که کم و بیش در درون سیستم منافعی دارند برای حفظ سیستم سیاسی با هم اتحاد می کنند و تلاش آنها بیشتر حفظ نظام است (گاه با کم و بیش تغییراتی برای حفظ نظام و جلوگیری از پاشیدگی سیستم و گرفتن امتیازاتی از گروه مسلط) تا تغییر و اصلاح  اساسی و ساختاری آن مطابق ارزش های جهانی. جبهه مشارکت و یا همان اصلاح طلبان دولتی متکی بر وفاداری غیر مدرن، بزرگترین گروه استراتژیک در کنار گرو ههای استراتژیک کهنه کار دیگر ( از روحانیون تا روحانیت، کارگزاران، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و ... ) بعد از انقلاب بشمار می رود. این درست همان نقطه ای است که روشنفکران واقعی کره جنوبی (و نه به تعبیر شیل و کوسلر ”روشنفکران قلابی“) به آ ن پایان دادند.
 در این حالت گاه اتحاد از دید گاه شیل  بین نیرو های نظامی مدرن (که توسط دولت سازمان داده می شوند)  با گرو ههای غیر نظامی یا نظامی غیر مدرن اتفاق می افتد. این گرو هها ی سنتی موجود در جامعه دارای نقش های غیر مستقیم در جامعه هستند.  این ها دارو دسته یا باند هایی هستند که توسط بعضی ازگرو ه های استراتژیک افراطی به یاری گرفته می شوند. در واقع می توان گفت که این توافق ها خود مولد یک شیوه زندگی (و حتی نوعی تفکر) است. در این توافق ها مسئله فردیت و آزادی های فردی از بین می رود و روابط خویشاوندی جایگزین آن می شود. به طور مثال روابط خویشاوندی در پست و مقام و وارد کردن افراد خودی و خویشاوند با هدف تقویت و توسعه گروه مزبور صورت می گیرد. به این معنا که از این طریق بقا و تداوم گروه را تضمین می کنند. گاه به ازدواج در درون یک یا دو گروه استراتژیک دست می زنند و از این طریق روابط خویشاوندی را در نظام بروکراسی کشور  گسترش می دهند. از طرف دیگر به اتحاد دو گروه استراتژیک کمک می رسانند و یا دسترسی خود را به منابع استراتژیک از این طریق تضمین می کنند.  به این معنا که دختران خود را به عقد پسران و پدر خوانده های گروه استراتژیک مقابل در می آورند. در چنین ساختاری سیاستمدارن مستقل خارج از گروه های استراتژیک ( بدلیل فرهنگ سیاسی غیر مدرن گروهها ی استراتژیک) سریعا از بین می روند. به این مطلب در بخش مفهوم حزب در کشور های پسا استعماری خواهم پرداخت.         

 دارو دسته ( باند)
گاه گروه های استراتژیک به باند و دارو دسته تقسیم می شوند. ولی دارو دسته دیگر در مقابل گرو ههای استراتژیک توانا نیستند. ولی گرو ههای استراتژیک  آنان را برای تقویت خود به کار می گیرند. گاه لاتهای محلی را و یا افرادی با شخصیتهای ضد اجتماعی را اجیر می کنند و در مقابل پولی که در یافت می کنند اهداف و بر نامه های گروه استراتزیک را به پیش می برند ولی خود اهداف خاصی را دنبال نمی کنند. به طور مثال در مورد قتلهای زنجیره ای از باند سعید امامی سخن گفته می شود و دیگر شعبان ها.  آنها در بازی های سیاسی به کار گرفته می شوند و زمانی که تاریخ مصرف آنها تمام می شود و یا چنانچه حضور آنان برای گروه استراتژیک مشکل آفرین می شوند از سر راه برداشته می شوند.                          

                                                                                        
نظام بروکراسی پسا استعماری  
شیل با کمک نظریه بروکراسی وبر و نظام بروکراتیک در کشور های سرمایه داری صنعتی و مقایسه آن با نظام بروکراسی کشور های پسا استعماری به توضیح ضریب انحراف آن می پردازد. او از بروکراسی بعنوان حوزه عمل گرو ههای استراتژیک یاد می کند. از نظر او بروکراسی در کشور های پسا استعماری بسیار پیچیده است. در واقع آنچه که در این کشور ها انجام می گیرد بروکراسی نیست بلکه فساد (1) است.  فسادی که از طریق نظام دیوانسالاری قانونی شده است. در حالیکه در کشور های صنعتی به استثنا تبدیل شده است و رویه ای قانونی ندارد و قابل پی گیری است.  

                                        
بروکراسی از نظر او در این کشور ها هنوز نهادینه نشده است و باید تلاش کرد که این نظام به اصطلاح بروکراتیک در این جوامع را شناخت. برخلاف کشور های هسته ای نظام بروکراسی در این جوامع بیطرف نیست. بلکه خطوط سیاسی گرو های استراتژیک را دنبال می کند. لذا بر خلاف کشور های صنعتی سر مایه داری که نظام بروکراسی اجرائی و قضائی دارای استقلال لازم می باشد و  بی طرف عمل می کنند در این گونه جوامع فاقد استقلال هستند و در نتیجه نظام بروکراسی در این کشور ها عامل فساد می شوند. به طور مثال هر وزیری از هر گروه استراتژیک وارد دستگاه دولت و نظام بروکراسی می شود شروع به تغییرات اساسی در نیروی کار تا بر نامه ها می کند. به این معنا که گرو ههای استراتژیک آینده نگری و بر نامه ریزی دقیق ندارند و اقدامات یکدیگر را مطابق جهت گیری های شخصی و گروهی که بیشتر ایدئولوژیک و دارای جهت گیری مذهبی، قومی و ... است  از بین می برند.  

بروکراسی از نظر ماکس وبر جزئی از سلطه به شمار می آید و قانونی هم است. از جمله مشخصات بروکراسی، غیر شخصی بودن آن است.  از دیگر ویژگی آن بی طرفی، قابل محاسبه، و قابل اطمینان و اعتماد بودن آن است و تصمیمات اساسی در آن بر اساس واقعیتها ، یعنی بر اساس عینیت و عقلانیت صورت می گیرد. بی طرفی به این معنا که در نظام بروکراسی برای اجرای قوانین به پست، مقام و مسائل شخصی شهروندان توجهی نمی شود بلکه شهروندان در سیستم بروکراسی گمنام فرض می شوند و تنها با شماره 1،2،... شناخته می شوند. یعنی شهروندان برای نظام بروکراسی بیطرف و مستقل،  یک شماره است . بروکراسی یک بخش تخصصی اداره عمومی است. از نظر هابر ماس نظام دیوانسالاری حوزه عمومی است و متعلق به مردم است و حوزه خصوصی نیست. وجود یک بروکرسی مستقل و بیطرف مشروط به جدائی دولت از جامعه، اقتصاد از مسائل عمومی و سیاست، و به عبارت کلی تر نتیجه فرآیند تفکیک سازی در بحث مدرن است. اقتصاد نمی تواند بر سیاست حکومت کند و یا بر عکس بلکه در مقابل هم وظایفی دارند و این سیاست است که در یک نظام سوسیال دمکرات در حکم اخلاق برای اقتصاد ایفای نقش می کند.  در کشور های پسا استعماری، فاصله ای بین منافع خصوصی و اجتماعی وجود ندارد. دولت در واقع اداره شخصی می شود. دولت و نظام بروکراسی موجود در چنین ساختاری نه تنها داور نیست، بلکه خود به مثابه یک طبقه سلطه گر عمل می کند و منافع شخصی خود را در دستگاه دولت جستجو می کند. در نظام دیوانسالاری چنین ساختاری حقوق شهروندی وجود ندارد. در واقع در این جوامع، دولت، بروکراسی و ... به شکل منفی آن شکل گرفته است.     

                     
دستگاه بروکراسی در یک جامعه مدنی بین دولت و اقتصاد قرار می گیرد و توسط قوانین دقیق و بیطرف نهادینه می شود. قوانین در نظام دیوانسالاری قوانین بیطرفی است که افراد مشغول در آن بر طبق آن بیطرف عمل می کنند. دستگاه دیوانسالاری خود بخود بوجود نمی آید بلکه تحت شرایط و قوانینی شکل می گیرد. از یک طرف باید قوانین بسیار دقیق باشد که تفسیر بردار نباشد و از طرف دیگر افرادی که برای اداره چنین دیوانسالاری در حوزه های متفاوت قضائی، روابط بین الملل و ... تربیت می شوند باید علوم خاصی را بیاموزند . از آنجا که چرخش نخبگان در نظام دیوانسالاری چرخشی بسته است و تنها در گروههای استراتژیک حرکت می کند باعث فساد و بیماری نظام می شود که در نهایت به ضرر منافع ملی و وابستگی بیشتر در حوزه جهانی است.                                                                         
 شیل از آنچه که نظام بروکراسی در کشور های صنعتی بوجود آورده است، تحت عنوان فرآیند مدنیت سازی یاد می کند. کشور های پسا استعماری نظام دیوا نسالاری را از کشورهای سرمایه داری صنعتی  زیر فشار بازار جهانی و ادغام این کشور ها در آن) الگو برداری کرده اند بدون آنکه توجهی به فرآیند تفکیک سازی در ساختار مدرن کنند.  این نوع نظام بروکراسی بیرون آمده ار دوران استعمار، میدانی را ایجاد می کند که گرو ههای استراتژیک (که متمایل به کشور های بیگانه در دوران استعمار بودند) بتوانند در آن به صورت استراتژیک عمل کنند.

  ادامه دارد 

1) Korruption
مطلب فوق در چارچوب تئوریکی کتاب های زیر تنظیم شده است

  Kößler, Reinhart, 1994. ´´ Postkoloniale Staaten´´ und
.   Hans- Dieter Evers und Schiel, Tilmann, 1988´´ Strategische Gruppen´´ Vergleichende Studien zu Staat, Bürokratie und Klassenbildung in der dritten Welt.