بر پایه گزارش منتشر شده در زمینه دمكراسی در جهان از سوی "خانه آزادی" كه مبتنی بر یك تحقیق آماری با متدولوژی علمی صورت گرفته است شواهد حاكی از رشد روزافزون نظام‌های سیاسی دمكراتیك در كشورهای جهان می‌باشد. این مطالعه در سه مقطع زمانی ١٩٠٠، ١٩٥٠ و ٢٠٠٠ متمركز است.

١. دمكراسی: آمار تطبیقی این گزارش حاكی است كه در طول یك قرن گذشته تعداد دولت های دمكراتیك در ابتدای قرن از صفر مطلق به ١٢٠ كشوردر انتهای قرن رسیده است كه ٦٢ درصد كل دولتهای جهان را تشكیل میدهد كه در این میان ٥٨ درصد جمعیت جهان نیز در این قلمروهای سیاسی زندگی می كنند.

٢. نظام های اقتدارگرا: بلا فاصله پس از رتبه اول دمكراسی در جهان، ٢٠ درصد دولتهای جهان دارای نظام های سیاسی اقتدارگراست كه این نسبت در سال ١٩٠٠ برابر صفر مطلق بوده است.در این قلمروها بیش از ٣٣ درصد جمعیت جهان زندكی می كنند.

٣. دمكراسیهای محدود شده: علاوه بر این حدود ٨ درصد از دولتها نیز در نظامهایی بااعمال محدود كننده دمكراسی بسر میبرند كه این نسبت در ابتدای قرن ١٩ درصد بوده است.دراین میان قریب ٥ درصد مردم دنیا در چنین فضاهایی زندگی می كنند.

٤. نظام های سلطنت مطلقه و مشروطه نیز از حدود ٢٤ دولت یا ١٩ درصد دولتها در ١٩٠٠ كلا رو به نابودی نهاده‌اند. بر پایه همین آمار در ابتدای قرن بیستم بیش از٥٤ درصد حمعیت آن زمان در نظام های سلطنتی زندگی می كردند. البته در این میان هنوز ١٠ كشور وجود دارند كه نظام سلطنتی بعنوان سلطنت سنتی و تشریفاتی همچنان درآنجا وجود دارد هرچند نظام مسلط سیاسی در این ممالك عمدتا دمكراتیك است.

٥. نظام های تمامیت گرا یا توتالیتر: بر پایه همین آمار هم اكنون فقط ٥ دولت تام گرا وجود دارد كه نزدیك به ٥.٢ درصد از مردم جهان را در خود جای داده است.

نكته جالب توجه در این گزارش ترسیم وضعیت ایران است كه شواهد گویاست از سال ١٩٠٠ یعنی مقارن با انقلاب مشروطیت در ایران نظام مسلط سلطنت مطلقه بوده، در سال ١٩٥٠ یا دهه سی شمسی نظام سلطنتی مشروطه بوده! ودر سال ٢٠٠٠ یا آغاز قرن بیستو یكم و هزاره سوم میلادی ساختار سیاسی ایران اقتدارگرا بوده است. در تعریف از رژیم اقتدار گرا نیز آمده است ” نظام هایی كه در آن دولت تك حزبی ودیكتاتوری نظامی حاكم بوده وبطور جدی حقوق بشرنقض می شود.“ آنچه كه در پایان این بررسی می توان گفت اینكه

١. جای خالی كشور ایران در فهرست ممالك دمكرات كه از ابتدای قرن بیستم شاهد تلاش مبارزه برای ساختمان دمكراسی در ایران بوده است بسیار تكان دهنده است.

٢. مهمترین ضرورت توسعه سیاسی در جهان امروز بویژه ایران امروز فراگیر ساختن جنبش دمكراسی خواهی است كه با هیچ مماشات وتسامحی نمی توان آنرا به نظام های مشروطه شاهی یا شیخی تقلیل داد.

٣. رویای برخی سلطنت طلبان نیز با چنین گزارشی می بایست به این بیداری وآگاهی سیاسی برسد كه دوران طلایه داری ومبارزه برای سلطنت طلبی بسرآمده است و بازمانده های باستان شناختی موناركی های موجود نیز بیشتر برای نمایش موزه ای وتاریخی حفظ شده است.

نوشته شده توسط علی طایفی

لینك ثابت دهید | نظر دهید ()

سایت جدیدجامعه شناسی ایران

حقوق این وبلاگ محفوظ است و هرگونه كپی برداری از آن با ذكر منبع بلامانع است

Best Resolution : 1024 X 768